استاد فرامرز پایور، پدر سنتور ایران

تقدیم به خانواده بزرگ سنتورنوازان و دوستداران موسیقی ملی ایران... این وبلاگ به بررسی آثار،سبک، شخصیت و کلیه ابعاد زندگی هنری استاد پایور اختصاص یافته. دوستان عزیز، برداشت و استفاده از مطالب تنها با ذکر منبع مجاز است...لطفا به حریم یکدیگر احترام بگذاریم

تعظیمی بر هنر استاد فرامرز پایور
ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱ خرداد ۱۳٩۱  کلمات کلیدی: بیوگرافی فرامرز پایور ، بیوگرافی فرامرز پایور در روزنامه نیلوفر آبی ، موسیقی در خاندان پایور ، استادان فرامرز پایور

ضمن عرض درود و احترام خدمت علاقه مندان و دوستان گرامی و عرض پوزش بابت غیبت چند هفته ای که داشتم و مجالی برای ارائه مطلب جدید پیش نیامد، توجه شما را به مطلبی در توصیف نکات برجسته هنر استاد جلب می نمایم.

روزنامه نیلوفر آبی در شماره چهارم بهمن ماه سال 1381 درباره استاد پایور تحت عنوان « تعظیمی بر هنر استاد فرامرز پایور» می نویسد:

« گاه گویی سنتور، بی پایور همچون سازیست زهی، تهی از سیم و پرده. زمانی که مضراب هایش را بر پشت سیم های کشیده سازش فرو می آورد، گویی رعشه بر جان و دل آدمی افتاده است. آنگاه که زخمه بر ساز می زند، چنان چابک بر ساز می خرامد تو گویی آهویی به رقص درآمده و چرخی می زند و انگار بر دستانش بوسه می زند و گاه آنقدر نرم و موزون و ریز بر سیم زند که گویی این لای لایی برای خواب هزاران ساله آدمی بس است. لطیف و سراپا جلوه ای از لطف خداوندی که آن را در دستانی این چنین چالاک بگذاشته است.

پایور به سال 1311 دیده به جهان فانی گشود و به سال 1328 به وادی تشنگان معرفت و سلوک پای نهاد و سیره عاشقی دربر گرفت و بر مضراب دست برد. مضرابی چوبین اما از جنس عشق و احساس. او را استادی همچون ابوالحسن صبا بپروراند، با گذشت 6 سال او تمامی ردیف های موسیقی پاک و روح بخش ایرانی را در سینه ثبت کرد. ساز او سنتور بود و این ردیف ها جایگاهی نیکو در مضرابش یافته بودند. شاید او که یکی از دُردانه های موسیقی ایران و سنتور شد، بی حکمت نباشد که گوییم ارثی نیکو از پدرانش برده است. پایور پدری داشت نقاشی چیره دست، با آثاری ماندگار و واقف به اصول زبان فرانسه، جدش مصورالدوله نقاش کاخ قاجار بوده و ویولن و سنتور را نیکو به پسر بیاموخت و فرزند، این دُر را به پسر خویش سپرد و از او پایوری ساخت که گوش عشاق و روح آدمی محتاج نوای سازش شد.

چندی بعد، سنتور پایور و ویولن استاد صبا طوفانی بر پای کرد. استاد فرامرز پایور برای ارتقای دانش پاک خویش نزد استادانی همچون نورعلی برومند، عبدالله دوامی و استاد معروفی به آموختن ردیف های سنتی ایران از جمله ردیف های میرزا حسینقلی، میرزاعبدالله، و درویش خان پرداخت. پایور، این گوهرهای گران مایه را در آخر به نت درآورد و موسیقی معاصرمان را تا حدودی مدیون خویش ساخت.

ایشان آهنگسازی را نزد اساتیدی چون استاد دهلوی و استاد اصلانیان آموخت و از سال 1334 به سرپرستی ارکسترهای مختلف گمارده شد و همزمان تدریس موسیقی را در هنرستان موسیقی  ملی عهده دار شد. او با چاپ کتبی در زمینه سنتور و نواختن آن به اعتلای این ساز کهن ایران همت گماشت و با اجرای برنامه ها و سخنرانی هایی در آن سوی مرزهای کشور به شناسایی فرهنگ و اصالت ایران و ایرانی سازش کوشید و حال چه باید گفت؟ که او نه یک نوازنده، بلکه اسطوره ای کم نظیر در موسیقی ایران است. گوهری که فقط می توان بر او و هنرش تعظیمی کرد و بس.»  

برگرفته از کتاب گنج سوخته، به کوشش حبیب الله نصیری فر، جلد اول، انتشارات شباهنگ، صفحه 274  

مطالب مرتبط:

صفحه بیوگرافی استاد پایور