هشتادمین سالگرد تولد استاد پایور

هشتاد سال قبل در چنین روزی، خورشید زمستان طلوع گرم ستاره ای را پاس داشت که به زودی ماه مجلس شد... فرزندی در این سرزمین پای نهاد که پدر نواهای آسمانی گشت... فرامرز پایور، چشم گشود و برگ زرینی به تاریخ هنری افزوده شد...

21 بهمن ماه 1311 استاد فرامرز پایور دیده به جهان گشود...و امروز مصادف با هشتادمین سالگرد تولد ایشان است... این موسم خجسته را از صمیم قلب خدمت جامعه هنری ایران، شاگردان و دوستداران استاد عزیزمان تبریک عرض می کنم و امیدورام روح همواره جاودانش غرق شادی و آرامش ابدی باشد...

بدین یمن مبارک، جملاتی از گفته های شاگردان استاد پایور را همراه عکسهایی خاطره انگیز از استاد تقدیم می نمایم. اما نخست، قسمتی از پیام ارزشمند استاد پایور در مصاحبه با مجله ادبستان:

آقای پایور اگر پیامی برای نسل آینده دارید، بفرمایید.

« اول اینکه تمام کسانی که در کار موسیقی هستند، شخصیت خود را حفظ کنند و اگر می خواهند موفقیتی داشته باشند، حرمت موسیقی و موسیقیدان را در جامعه حفظ کنند و الا همیشه همان (مطرب قدیمی و بی ارزش) محسوب می شویم.

اگر ساز هم خوب نباشد مهم نیست، باید شخصیت داشته باشیم و خودمان را سبک نکنیم. البته هرکسی جای خود را دارد یعنی آنکه مجلس عروسی فی المثل گرم می کند، جای خود را دارد، من که هرگز نمی توانم کار او را انجام دهم...

دوم اینکه احترام بزرگتر را حفظ کنند. اوایل انقلاب طوری شده بود که اصلا شاگردها به استاد توصیه و پیشنهاد می کردند که شما چطور ساز بزنید! جوانها باید تحت نظر استاد کار کنند. خوب اگر جوانها بخواهند دستور بدهند، پیشکسوتان جلو نمی آیند و ما درجا می زنیم. جوانها جدی کار کنند، نه برای تفریح و تفنن! بیشتر کار کنند و بگذارند مردم موسیقی خوب را بشنوند ». 

منبع: مجله ادبستان، شماره 9،شهریور 1368

 

 

 

هوشنگ ظریف، عبدالوهاب شهیدی، فرامرز پایور، کیومرث پیرگلو

 

ارفع اطرایی، نویسنده کتاب "معارف پایور" و با سابقه ترین بانوی هنرمندی که نزد استاد تعلیم دیده است:

« مسلما سبک سنتورنوازی پایور و اندیشه او در ساخت آثار موسیقی ایرانی همچون گذشته جریان و استمرار خواهد یافت. استاد پایور در شیوه سنتورنوازی به معنای واقعی صاحب سبک بود. چراکه به اعتقاد من این موسیقیدان روش نوازندگی سنتور را تغییر داد و از وسعت سنتور به طور کامل و مفید استفاده کرد؛ او وسواس عجیبی در انتقال صحیح این روش به نسل جوان داشت و درواقع آنچه را که از قدیم آموخته بود، با تجربیات خود آمیخت و شیوه ای جدید از سنتورنوازی را ارائه کرد. استاد پایور دقت و انضباط بسیاری در زندگی شخصی  خود داشت و همین خصلت را در آموزش های خود نیز به کار برد. این ویژگی در سنتورنوازی او نیز اعمال می شد و به همین دلیل است که صدای سنتور او منحصر به فرد و خاص خود او است.

ایشان به هیچ عنوان انحصارطلب نبود و آثاری را که می ساخت در اختیار شاگردان خود قرار می داد و آنها هم آثار استاد را با افتخار اجرا می کردند؛ ایشان سیستمی در سنتورنوازی ارائه کردند که پیش از این نداشتیم، به این معنی که سنتور را از مراحل ابتدایی تا مراحل پیشرفته و عالی به طور آکادمیک یاد می داد و این سیستمی بود که بعد از استاد صبا، فرامرز پایور ادامه داد ».

 

خاطره ای از آقای پیمان آذرمینا از فارغ التحصیلان مکتب استاد پایور. سپاس بسیار از ایشان بابت همکاری پرمهرشان با وبلاگ.

« روزی در کلاس نشسته بودم و منتظر بودم تا نوبتم برسد. شخصی از یکی از شهرستانها به کلاس آمد و پس از معرفی خود، استاد از ایشان خواستند که قطعه ای را اجرا کند. ایشان نیز قطعه ای را اجرا نمود و نام آن را نیز بیان کرد. من گفتم استاد نام این قطعه که فلان چیز نیست و چیز دیگری است... استاد نگاهی به من کردند و گفتند: به این قطعه این نام هم گفته می شود (همان نامی را که فرد میهمان گفته بود). پس از اینکه آن شخص رفت، من مجددا گفتم که استاد نامی که ایشان گفتند که قطعه دیگری است! استاد لبخندی زده و خاطره ای از خود را تعریف کردند و گفتند وقتی نزد صبا می رفتند دقیقا همین اتفاق افتاده بود و ایشان نیز اعتراض کرده و گفته بودند که نام این قطعه آنی نیست که فرد جدیدالورود گفته است و استاد صبا نیز دقیقا فرموده بودند که این نام هم گفته می شود... استاد پایور گفتند که من بعدها فهمیدم که چرا صبا این کار را کرد و به من توصیه کردند که اکنون که فردی با هزار امید و آرزو از شهرستان به تهران آمده چرا باید ذوق او را کور کنیم؟ بگذاریم به دانسته هایش دلخوش باشد و اگر بعدا به کلاس پیوست آنگاه خودش به تدریج به اشتباهش پی خواهد برد...

پیمان آذرمینا، 1391 »

خاطره ای از آقای مسعود غریب زاده، از شاگردان استاد پایور که اکنون در شهر شیراز به آموزش، فعالیت در زمینه موسیقی ایرانی و ادامه راه استاد پایور می پردازند. ضمن آرزوی موفقیت، از ایشان بابت ارسال خاطره سپاسگزارم.

« سال 72 یا 73 بود. دانشجوی رشته بیولوژی دانشگاه تهران بودم که هفته ای یکبار برای تعلیم هنرجویان سنتور به شیراز می رفتم و عشقم عصر سه شنبه بود که به خانه آقای پایور بروم و درس بگیرم! زیرزمینی در مهرشهر کرج اجاره کرده بودم و یکی دیگر از هنرجویان که از اصفهان می آمد، اول به خانه من می آمد، کمی تمرین می کردیم و عصر راه می افتادیم که ساعت 5 در اقدسیه، دم در خانه استاد باشیم. آن روز هم مثل روزهای دیگربه کلاس رفتیم. سر کلاس، آقای پایور به هنرجویی که با هم می آمدیم، گفتند: برو توی سالن بنشین، کارت دارم... این شیوه استاد بود که وقتی انتقادی به کسی داشتند یا مسئله ای پیش می آمد، جلوی بقیه مطرح نمی کردند و جداگانه به آن شخص گوشزد می کردند. کلاس که تمام شد، به دوستم گفتم: آقای پایور باهات چه کاری داشتند؟ گفت: یکی از هنرجوهام از اصفهان زنگ زده و به آقای پایور گفته که فلانی سرکلاس بداخلاقی می کنه و سرمون داد می زنه و برامون قیافه می گیره! دوستم گفت : آقای پایور خیلی از دستم ناراحت شدند و گفتند: مگر من خودم کی هستم که تو میخواهی با اسم من برای هنرجو ها قیافه بگیری؟!

فکر می کنم تمام مطلب در صحبت این مرد بزرگ بیان شده و احتیاج به هیچ توضیحی نیست...

مسعود غریب زاده، 1391 »  

 

استاد پایور در جمع بچه های شیراز، عکس از مسعود غریب زاده (سمت راست استاد)

 

/ 6 نظر / 186 بازدید
ریحانه باقری

سلام خسته نباشید من هم سالروز تولد استاد پایور رو به همه دوستارانش و شما خانم احمدیان عزیز تبریک میگم

بهرامی

درود بر شما بانوی هنرمند هشتادمین سالروز طلوع اختر هنر موسیقی ایران استاد فرامرز پایور را به شما و دوستداران موسیقی ملی این سرزمین تبریک عرض می نمایم.استاد فرامرز پایور به واقع دانش اموخته از مکتب انسان ساز استاد صبا بود که علاوه بر مقام والای ایشان در تاریخ موسیقی ایران زمین باید از صفات پسندیده اخلاقی و منش و بزرگواری ایشان بیشتر یاد کرد و بسیار از افرادی که با استاد ارتباط مستقیم داشته اند شنیده و خوانده ایم که استاد پایور شخصیتی والا و اخلاق مدار بودند .امیدوارم که هنرمندان و جوانان امروزی افرادی چون استاد پایور را سرمشق خود قرار داده و تنها به یادگیری اصول هنری ایشان بسنده نکنند و بدانند اگر نام افرادی چون استاد پایور همواره بر تارک موسیقی این سرزمین می درخشد چیزی فراتر از هنر باعث ان شده است و انهم رعایت اصول اخلاقی و انسانی و احترام به بزرگان و همکاران خود بوده است. یاد و نام این استاد گرامی همواره در دل و جان دوستداران موسیقی ساری و جاری و جاودانه است.[گل][گل][گل]

محمد امین (سنتور)

با سلام سالروز تولد استاد فرزانه و معلم بی همتای سنتور ایران، استاد پایور را خدمت ایشان و تمامی علاقمندان مکتب استاد تبریک عرض می کنم. جا دارد از زحمات سرکار خانم احمدیان که به حق همواره با پشتکار و تلاش خود یاد و خاطره و نیز مکتب والای سنتورنوازی استاد را زنده نگه داشتند، تقدیر و تشکر کنم. امیدوارم همیشه موفق و سربلند باشید. محمد امین

حسین(وبلاگ رهی معیری)

سلام.من هم به نوبه ی خودم سالروز تولد استاد پایور(احیاگر ساز سنتور) را به همه دوستداران استاد تبریک می گویم.بدون شک ما هرچه از خوبیهای استاد تعریف کنیم باز هم کم گفتیم.سپاس از شما بابت تصاویر زیبایی که از استاد قرار داده اید.[گل] ای آرزوی محال ، جنبش آغازها از نغمه ی تو بُود ، آرزوی پروازها چه کنم گر نشنوم ساز تو را من که دارد دلم از غم تو ، آوازها حسین

فرزاد

درود بسیار: از مکتب صبا باید چنین شاگردی معرفی میشد از استاد پایور برنامه ای دارم که در یک مسابقه شرکت کردند و خودشون با صدایی گیرا از این مسابقه میگویند وبه نواختن مشغول میشوند یادشان همیشه سبز خواهد ماند

حسین پور

ممنون و سپاس.منم این روز بزرگ رو به جامعه موسیقی و دوستداران استاد تبریک میگم.هرچند استاد در بین ما نیست اما اینقدر نام او بزرگ و آثارش فاخته و جاودان است که هیچگاه تا به ابد فراموش نخواهد شد.یادش گرامی[گل]